پنهان کن در آغوشت مرا

مرا در نهانی ترین گوشه ی آغوشت پنهان کن

آن سوی تاریکی

بر پهنه ی زندگی

آن جا که هوا از رویای بهار شفاف تر است و

باران سرود آفتاب را تکرار می کند...

راز چشمهایت ستاره ی بختم بود که درخشید

و مهتاب را در نگاهم زمزمه کرد

لبهایت خنده را که سال ها در گلو گم شده بود را

در چهار سوی زمان دوباره فریاد کشید

و آمدنت کویر دستانم را شکوفه باران کرد

پنهان کن مرا

در آغوشی که نامش دوست داشتن است ...

^{وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید}

^{وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید}

^{وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید}

^{وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید}

^{من عاشق چشمت شدم  نه عقل بود و نه دلی}

^{چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی}

^{یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود}

^{آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود}

^{وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد}

^{آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد}

^{من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی}

^{چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی}

از درون من کسی هرگز نمی یابد خبر
از عذاب من کسی هرگز نمی بیند اثر
کو رفیقی تا برایش جان خود را قربان کنم
کو انیسی کز برایش دیده را دریا کنم

کو کسی کز من بخواهد ذره ای مردانگی

کی کسی از دل برای من نوشت

کو کسی کر من دلی بی کینه خواست

هر که را دیدم فقط در فکر خویش

دیشب زتهرون اومدم            خسته و نالون اومدم

هر چی بوگوی پكر بودم        پشیمون از سفر بودم

از سر گرفته تا به پام            خورد و خمیر بود همه جا

یه هفته پیش با دلخوشی        گفتم به خود كه چكشی

یه سری به تهرون می زنم        خب همه جاشا می بینیم

سیروسیاحت می كونم           آ استراحت می كونم

دلم یه قدری وا میشه            از رنجی كار رها می شه

از رفقای تهرونی                از خویشاقو مای جون جونی

یه دیدنی بجا كونم            حاجتی دل روا كونم

خدای یكتا می دونه          كه پاك شدم من دیوونه

یه حاجتم روا نشد          یه دردی من دوا نشد

یه تهرونی شلوغی بود      شهر شلوغ پلوغی بود

هرجا كه آدم پا میذاشت       فقط یه زرق وبرقی داشت

اسبابی گول بود همه جاش      وه تله پول بود همه جاش

خیابوناش غلغله بود               كوچاش پر از ولوله بود

آدم تواونجا لول می زد        ماشین و دوچرخه وول می زد

از اون همه ماشین چه سود        یه تاكسی خالی نبود

صفی اتوبوس سوار شدن          از اینجا بود تا جوشقون

هر كی روان تو صف می شد       وقتی خوشش تلف می شد

یه اتوبوس كه می رسید            صد تا آدم توش می طپید

اون ماشینای پر زدود               جونا را به لب رسونده بود

یه روز تو یه خیابوناش             روان بودم یواش یواش

یه جیب بری جیبمو برید          جیبم برید و ورمالید

یكباره اونجا لات شدم             بی پول و سور و سات شدم

ساعتی نازنینمو                  دقیق و وقت بینمو

فروختم و با چند تومن        خودما رسوندم به وطن

وقتی به منزل رسیدم            این سخن از دل شنیدم

قربونی اصفهونمون              شهر پرآب و نونمون

زندگی توش چه آسونه        راحتی جونی انسونه

هر كی تواون مكون داره        هر چی بخواد تو اون داره

هیچ وقت رفتنت باورم نشد
دل کندنت باور من و دل نشد
رفتی و ندیدی اشک تنهاییم را
غصه خوردن این بی کسیم را

دل سپردی به غبار غریبانه ای
بردی ازیاد بوی اشنایی
میدانم خنده در حوابت شعر من است
میدانم سهم من نشیدن صدای دلم است

ای اشنایه من به انتظارت هنوز نشسته ام
خواهم نشست تا وقت روشنی دیده ام
گر شود سالها صد و روزها هزار
از یاد نخوام بردت هیچ وقت تا قرار

بیا و شادم کن به دیدارت تا بسپارم
دل به تو و جبران گذشته نامردم
قول دهم به تو بریزم تا مرگ قلب خود
هرلحظه تپش و عشق قلب خود

بشکن غرورت و فرصتی دوباره ده
تا به جلوی پایت زنم زانو و اجازه ده
کمکم کن نگزار در فراق عشقت بمیرم
تا به امید دیدار دوبارت اشک بریزم

اگر حالا زمستونس

آ، برف و باد و بارونس

آ چشمى ابرا، پر نمس

زمین سگرماش تو همس

آدم از این سرما و سوز

همش مى‏لرزد شب و روز

از بسكى برف و بارونس

مى‏باد دوید كنجى خونه

ز برف گور به گور شده

درختا لخت و عور شده

خوشم كه باز بهار مى‏شِــد

این ننه سرما، خوار مى‏شِــد

عروس قشنگه آسمون

گرمى مى‏ده به جونامون

این چوبا خشك و بى‏ثمر

پر مى‏شه از میوه تر

سبز قبا مى‏شِــد زمین

غرقى صفا مى‏شِــد زمین

زندگى با صفا مى‏شِــد

خرم و دلربا مى‏شِــد

بلبلا نغمه‏خون مى‏شن

با گلا همزبون مى‏شن‏

... راستى كه وا مى‏شِــد دلا

غرقى صفا مى‏شِــد دلا

شادى بى‏اندازه مى‏شِــد

روحى آدم تازه مى‏شِــد